I see, I think, I write, I share.

Roots

Als Toos Werkeloos zijnde zit ik tegenwoordig hele dagen thuis. Mentaal gezond blijven is een uitdaging en begint met tenminste de hele dag muziek opzetten om de stilte tegen te gaan. Uit automatisme kom ik in het begin nog steeds uit bij de lievelingslayedbackluisterplaatjes: o.a. Jason Mraz, WSJ, Adéle en Alice Russell. Maar een paar dagen geleden doe ik ’s gek. Ik zoek wat anders op. En ik kom Kaap Verdiaanse muziek tegen. Cesaria Evora.

Nu moet je weten dat Cesaria Evora heel hot is. Onder KaapVerdianen. En KaapVerdianen in Nederland. Wil je naar een concert van haar in de schouwburg, betaal je zo 50 euro voor een kaartje. Maar leg dat maar ’s uit aan mijn KaapVerdiaanse neven en nichten. Enige jaren geleden lachten ze me vierkant uit toen ik vertelde dat ik een keer op een donderdagavond in een hippe kroeg zat met, jawel, Cesaria Evora uit de speakers. Nee. Cesaria is NIET hot volgens hen. Niet voor jongeren in ieder geval. Sindsdien heb ik het eigenlijk nooit meer geluisterd, want ja… ik ben natuurlijk wel hip en happening. En daar past Cesaria niet bij.

Ik zet het op. Die onhippe en onhotte Cesaria. En ik verander. Iets in mijn kern verandert. Ik ben ineens weer KaapVerdiaan. In hart en nieren, het zit in mijn bloed, in mijn ziel. En ik verbaas me. Want ik ben eigenlijk heel Nederlands. Ik praat Rotterdams. Ik ben gewend aan luxe. Ik mopper zo vaak ik kan over de regen. Ik vind spruitjes lekker. En ik kijk graag naar Ik hou van Holland. Ik ben echt wel Nederlands.

Niet dus. Ik ben KaapVerdiaan. Onverklaarbaar, onmiskenbaar KaapVerdiaan. Ik spreek de taal niet en versta het nauwelijks. Ik zie mijn familie weinig en spreek hen sporadisch. Ik weet niks van KaapVerdiaanse gebruiken, geschiedenis of de KaapVerdiaanse gemeenschap in Nederland. En toch…

Ik hoor haar zingen. Een warme, melancholische stem. En ik begrijp precies waar de liedjes over gaan. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. Niet aan de mensen die niet hetzelfde hebben. Maar ik heb spontaan heimwee naar mijn land, mijn thuis, mijn roots.

(geschreven 17-01-2009)

The eye of the storm

Ik zit er. Ik zit middenin een tornado. En middenin die tornado, in the eye of the storm, is het rustig. Héél rustig. Te rustig. Ik voel het: het is hier dan wel rustig, maar eigenlijk is er veel meer aan de hand. Ik kan het zien, de razernij. Maar ik ben er nog niet. Ik zit alleen nog maar. Heel rustig. Er middenin.

Ik zit in een impasse. Zo voelt het tenminste. Ik doe mijn ding, doe mijn werk, heb mijn uitjes. En verder doe ik niet zoveel. Maar dat vind ik eigenlijk niks. Ik zou toch volop moeten… schrijven, studeren, leren, werken, daten, opruimen, klussen, sporten, Sonja Bakkeren, bellen, smsen, krabbelen, uitgaan, lachen, gieren, brullen, lullen, kletsen, roddelen, slapen, lezen, mediteren, dansen?

Veel van deze dingen doe ik niet. Een aantal wel. Maar halfhartig. Goed woord: halfhartig. Want mijn hart zit er niet in. Mijn passie, enthousiasme, inspiratie, gevoel zit er niet in. Ik laat me onbewust met de stroom van mijn leven meevaren. En men zegt dan wel dat je niet tegen de stroom in moet willen gaan, maar het gevoel bekruipt me dat onbewust meevaren ook niet de manier is. Ik stuur niet, mijn peddeltjes laat ik achter me aan drijven. Ik héb ze nog wel, ik weet namelijk dat ik op een gegeven moment weer zal moeten en vooral zal willen bijpeddelen. Maar vooralsnog hang ik een beetje lusteloos achterover in mijn bootje. Ik kijk naar de grijze lucht (ik vind de Nederlandse zomers officieel niet meer leuk!) en denk na. Ik wik en weeg, zeur en zeik, mijmer en twijfel. Ik verveel me.

Uit ervaring weet ik dat deze periode van rust en verveling alleen maar betekent dat ik in de nabije toekomst in die storm terecht kom. Dat de wervelwind me op gaat pakken, me flink door elkaar schudt en me heel ergens anders neerkwakt. Of op dezelfde plek, wat nog frustrerender is. Maar ik heb een hekel aan rust en verveling. Het geeft me het gevoel alsof ik een nietsnut ben, niks voor elkaar krijg en het al met al maar beter op kan geven.

Het enige waar ik me aan vast kan houden is die storm. Ik hou wel van een beetje storm. De goed verankerde dingen blijven, de dingen die een beetje opschudding kunnen gebruiken worden weggeblazen. Wat regen om me schoon te wassen, wat bliksem om het beter te kunnen zien. En daarna: het opentrekken van de lucht. Met een beetje zon alstublieft.

Dat uitzicht, dat beeld, dat verlangen, doet me elke keer dichterbij de storm komen. Maar ik stap er nog niet in. Ik ben er nog niet klaar voor. Ik moet nog even een paar extra daagjes lummelen in mijn bootje. De peddeltjes haal ik alvast binnen…

(geschreven 12-08-2008)

The strange case of Dr Jekyll and Mrs Hyde

Ik voel me soms net Dr Jekyll and Mrs Hyde.
Of nou ja, zoiets dan.

Ik ben 30 en 13.
Ik ben onzeker en arrogant.
Ik ben gelukkig en verdrietig.
Ik ben klein en groot.
Ik ben slim en dom.
Ik ben wijs en onwetend.
Ik ben talentvol en onhandig.
Ik ben spontaan en saai.

Ik geef ruimte en veroordeel.
Ik lach en huil.
Ik loop hard en eet chips.
Ik vlam en doof uit.
Ik vertrouw en twijfel.
Ik ga en sta stil.
Ik leer en let niet op.
Ik voel mee en ben egoïstisch.

That´s me: mevrouw drs. Jekyll-Hyde.

(geschreven 23-06-2008)

Mannen?!

Ik snap mannen niet. Ik ben niet de eerste vrouw die dat zegt gok ik zo en ik zal zeker niet de laatste zijn…

Scharrelen, daar ben ik niet zo goed in. Uit armoede zou ik bijna zeggen, heb ik het wel geprobeerd. Je gaat stappen of op vakantie en je vindt een vent met wie je minimaal wel wilt zoenen en misschien wel meer. Prima. Tot zover. Je date misschien nog wat. Maar dan… gaat het onherroepelijk mis. Soms vindt hij mij leuker dan ik hem en dan moet ik dat enorm moeilijke gesprek aan. In person, per mail, sms, of telefoon, naargelang de intensiteit van het contact. Eigenlijk helemaal niet leuk om in die verliefde puppy ogen te kijken (ook als je belt, zie je namelijk nog die oogjes voor je) en te moeten zeggen: je bent mijn type niet… Maar naast de opluchting die het mij brengt, vind ik het ook wel zo eerlijk om hem te laten weten waar hij aan toe is. Dan kan hij ook verder.

Hoe onzinnig vind ik het dan ook dat het volgende steeds weer gebeurt: wanneer het andersom is (hij vindt mij toch niet zo leuk als ik hem), laat hij ineens NIKS meer horen. Ik vraag me af hoe dat gaat… Wordt hij op een ochtend wakker met geheugenverlies en weet niet meer wie ik ben? Of erger, is hij bang dat ik, wanneer hij me het nieuws brengt, ga huilen? Of is het gemakzucht? Hij ligt op de bank, maar de mobi ligt op tafel, dat is toch echt te ver weg. En wel zo makkelijk, gewoon niet meer bellen / smsen, dan houdt ze vanzelf wel op.

Een man heeft mij ooit na 2 - naar mijn idee - hele leuke dates opgebeld en gezegd dat hij me mooi, sexy, grappig, lief, leuk en gezellig vond, maar dat hij ook wist dat hij niet verliefd op me kon worden. En dat heb ik altijd gewaardeerd. Ik ben nog nooit zo snel over een man heen gekomen. En ik ben er nooit meer bitter of boos om geweest. Duidelijkheid werkt, eerlijkheid werkt.

Mannen, vandaag de dag zijn wij niet meer die zielige vrouwtjes wiens wereld in elkaar stort als het niet werkt met een vent. Heus, we vinden het niet leuk om te horen, but we’ll live…
Ik hoef maar 1 telefoontje. En ik beloof, ik zal geen puppy ogen opzetten.

(16-01-2008 geschreven, maar de mannen hebben nog steeds niet geleerd om te BELLEN!)

Blogs from the past

Om er een beetje in te komen, zal ik de komende tijd - naast teksten en quotes van anderen - eerst een paar blogs posten die ik de afgelopen jaren heb geschreven. Een aantal van jullie zal het een en ander herkennen van mijn Hyves en sommig materiaal zal al oud zijn, maar nog niet eerder gepubliceerd.

Voel je vrij om te reageren! :D

Wolves

I didn’t write this, I have no idea who did. But I love this story.

One evening an old Cherokee Indian told his grandson about a battle that goes on inside people. He said: “My son, the battle is between 2 wolves inside us all.
One is Evil. It is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, me, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority and ego.
The other is Good. It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion and faith.”
The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf wins?” The old Cherokee simply replied: “The one you feed.”

I long for realness

Ik wil voelen wie ik ben.

Ik wil weten wat ik voel.

Ik wil zijn wat ik weet.